غزل شمارهٔ ۴۱۰

ما در به روی خلق فرو بسته ایم باز

در شاهد خیال تو پیوسته ایم باز

دل جوش می زند ز تمنای وصل تو

ما را مبین که ساکن و آهسته ایم باز

با هجر و درد و محنت و اندوه عشق تو

یک اتفاق کرده و نگسسته ایم باز

رنگ ریا و زنگ نفاق و نشان کبر

از خود به خون دیده فرو شسته ایم باز

ای سنگدل که تیغ جفا بر کشیده ای

رو مرهمی بساز که دل خسته ایم باز

گفتی به راستی دلت از ما شکسته شد

خود کی درست بود که بشکسته ایم باز

ما را تویی ز هر دو جهان و بیاد تو

چون اوحدی ز هر دو جهان رسته ایم باز