غزل شمارهٔ ۴۱۹

بیا که صفه ما بوریای میکده بس

به خورخانه نسیم هوای میکده بس

ز میر و خواجه ملولیم بعد ازین همه عمر

حضور و صحبت رند و گدای میکده بس

به منعمان بهل آواز چنگ رندان را

ترانه سبک از جار تای میکده بس

ز قلیه های بزرگان سر که پیشانی

مرا سه جرعه بر ناشتای میکده بس

گرم به صفه صدر ملک نباشد بار

نشستنم به میان سرای میکده بس

مرا به صومعه گو شیخ شهریار مده

سر مرا به جهان خشت های میکده بس

گر اوحدی دگری را دعا کند گو کن

مرا دعای مغان و ثنای میکده بس