غزل شمارهٔ ۴۲۱

ای صبا یار مرا از من بی یار بپرس

زارم او را ز من شیفته زار بپرس

پرسش دل چو به زلفش برسانی پس از آن

پیش آن نرگس جادو رو و بیمار بپرس

چشم او را نبود با تو سر گفت و شنید

حال او یکسر از آن لعل گهر بار بپرس

چون بدان قامت نازک رسی آهسته ز دور

خدمتی کن سخن وصل به هنجار بپرس

در میان سخن ار حال دل من پرسد

عرضه کن حال دلم اندک و بسیار بپرس

و گرش قصه سرمستی من باور نیست

گو بیا و خبر از مردم هشیار بپرس

اوحدی گم شد اگر منزل او می پرسی

به خرابات رو و خانه خمار بپرس