غزل شمارهٔ ۴۲۵

نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش

ور زانکه می سپردم در حال می شکستش

نقاش دوربین را از دست بر نیاید

نقش دگر نهادن پیش نگار دستش

کی در کنارم آید چو زان میان لاغر

در چشم من نیاید غیر از کمر که بستش

هر کس که دید روزی از دور صورت او

نزدیک دوربینان دورست باز رستش

در سالها نیاید روزی به پرسش ما

ور ساعتی بیاید یک دم بود نشستش

جز روی او نباشد قندیل شب نشینان

جز کوی او نباشد محراب بت پرستش

نی پای بر نیاورد از دامش اوحدی کو

سر نیز بر نیاورد از نیستی که هستش