غزل شمارهٔ ۴۴۲

با یار بی وفا نتوان گفت حال خویش

آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش

من شرح حال خویش ندانم که چیست خود

زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش

آنرا که هست طالع ازین کار گو بکوش

ما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش

ای دل نگفتمت که مخواه از لبش مراد

دیدی که چون شکسته شدی از سؤال خویش

ای بی وفا ز عشق منت گر خبر شود

دانم که شرمسار شوی از فعال خویش

چندان مرو که من به تامل ز راه فکر

نقش تو استوار کنم در خیال خویش

جد ترا اگر ز جمالت خبر شود

ای بس درودها که فرستد به آل خویش

ما را به خویش خوان و بر خویش بارده

باشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش

ای اوحدی مقیم سر کوی یار باش

گر در سرای دوست نیابی مجال خویش