غزل شمارهٔ ۴۴۳

باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش

یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش

دوستی کو و مجالی که برو عرضه کنم

قصه درد و غم دور و دراز دل خویش

چشم بربستم و از دیده و دل دور نه ای

چون ببندم به حیل دیده باز دل خویش

گر شبی پیش خودم بار دهی بی اغیار

بر تو خوانم همه تحقیق و مجاز دل خویش

از سر عربده برخیز و بر من بنشین

تا زمانی بنشانم بتو آز دل خویش

کس چه داند که چه بر سینه من می گذرد

من شناسم اثر گرم و گداز دل خویش

اوحدی تا روش قامت زیبای تو دید

جز به سوی تو ندیدست نیاز دل خویش