غزل شمارهٔ ۴۵۶
اوحدی مراغهایدیوانه می شد از غم او گاه گاه دل
زان بستم اندر آن سر زلف سیاه دل
دل را درین حدیث ملامت نمی کنم
این جرم دیده بودندارد گناه دل
دل خسته ام ولی نتوان رفت هر نفس
پیش رخ چو آینه او که آه دل
بسیار می کشد به زنخدان او دلم
ای سینه همتی که نیفتد به چاه دل
ای دیده مردمی کن و چشمی به راه دار
آخر نه هم به قول تو گم کرده راه دل
جانا چو زلف با دل شوریده بد مشو
دانی که هست روی ترا نیک خواه دل
گر شمع صورت تو نگشتی دلیل جان
هرگز به کوی عشق نمی برد راه دل
در جهان نهاد مهر ترا اوحدی مگر
ترسد از آنکه راز ندارد نگاه دل