غزل شمارهٔ ۴۷۹

گر یار بلند آمد من پستم و من پستم

ور کار ببند آمد من جستم و من جستم

من حاکم این شهرم هم نوشم و هم زهرم

گر خصم بود پنجه من شستم و من شستم

ای هر سخنت کامی در ده ز لبت جامی

کان توبه که دیدی تو بشکستم و بشکستم

هر چند به حالم من از دست که نالم من

زیرا که دل خود را من خستم و من خستم

ای مطرب درویشان کم کن سخن خویشان

گو نیست شوند ایشان من هستم و من هستم

هر کس به گمان خود گوید سخنان خود

من یافتم آن خود وارستم و وارستم

ای اوحدی ار باری دادی خبر یاری

در یار که می گفتم پیوستم و پیوستم