غزل شمارهٔ ۴۹۰

ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم

خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم

پس ازین پیش من از جور مکن یاد که من

تا غلام تو شدم زین دگران آزادم

چند پرسی تو که از عشق منت حاصل چیست

حاصل آنست که از تخت به خاک افتادم

کردم اندیشه خود مصلحت آنست که من

بر کنم دل ز تو ورنه بکنی بنیادم

آهنینست دلت ورنه ببخشی بر من

چون ببینی که ز غم در قفس فولادم

از دل سخت تو آن روز من آگاه شدم

که جگر خسته بدیدی و ندادی دادم

مکن ای ماه جفا بر تن من کز غم تو

اوحدی وار به خورشید رسد فریادم