غزل شمارهٔ ۵۰۹

چو تیغ بر کشد آن بی وفا به قصد سرم

دلم چو تیر برابر رود که من سپرم

به کوی او خبر من که می برد که دگر

غم تو کوی به کویم ببرد و دربدرم

به یاد روی تو مشغولم آن چنان که نماند

مجال آنکه به خود یا به دیگری نگرم

فراق آن رخ آبی به کار باز آورد

که هم نشان وجودم ببرد و هم اثرم

هزار دوزخ و دریا برون توان آورد

ز آتش دل سوزان و آب چشم ترم

به مرد و زن خبر درد من رسید ولی

تو آن دماغ نداری که بشنوی خبرم

غم تو کرد پراگنده کار ما آخر

نگفته ای که غم کار اوحدی بخورم