غزل شمارهٔ ۵۳۸

یارب تو حاضری که ز دستش چه میکشم

وز عشوه های نرگس مستش چه میکشم

صد نوبت آزمودم و جز بند دل نبود

دیگر کمند زلف چو شستش چه میکشم

چون آهوان به حکم خطا حلق خویشتن

در حلقه های سنبل پستش چه میکشم

گفتم به دامنش بکشم گرد از آسمان

چون گرد بر ضمیر نشستش چه می کشم

چندین هزار جو و جفا زان دهن که نیست

از بهر یک دو بوسه که هستش چه میکشم

خونم ز دل گشود و برویم ببست در

بنگر که از گشاد وز بستش چه میکشم

ایدل ندیده ای برو از اوحدی بپرس

تا از دو لعل کینه پرستش چه میکشم