غزل شمارهٔ ۵۵۱

دل خود را به دیدار تو حاجت مند میدانم

غم هجر تو بنیادم بخواهد کند میدانم

مرا گویی سر خود گیر و پایم بسته ای محکم

عظیم آشفته ام لیکن خلاص از بند میدانم

لبت پوشیده برد از من دل گمراه و من هرگز

حدیث او نمیگویم بکس هر چند میدانم

شبم یک بوسه فرمودی که خواهم داد لیکن من

به بوسی زان دهن مشکل شوم خرسند میدانم

مرا هر دم ز پیش خود برانی چون مگس لیکن

نخواهم رفتن از پیشت که قدر قند میدانم

تو می گویی کزین پس من وفا ورزم بلی خوبان

بگویند این حکایت ها و نتوانند میدانم

همه دم اوحدی زین پس مده پند و ببین او را

که چونش عاشقم با آنکه خیلی پند میدانم