غزل شمارهٔ ۵۵۴

تختگاه حسن را قد تو شاهست ای صنم

آسمان لطف را روی تو ماهست ای صنم

زان رخ آیینه فام اندر دل ریش منست

زخمها لیکن کرا یارای آهست ای صنم

دل ز روی راستی مهر تو دعوی می کند

رنگ روی من بدین دعوی گواهست ای صنم

بی شب زلف درازت بر من آشفته دل

لحظه روز و روزو هفته هفته ماهست ای صنم

گر ترا من دوست می دارم بدین جرمم مکش

هر که جان را دوست دارد بی گناهست ای صنم

بنده فرمانند گرد بارگاهت خسروان

اوحدی نیزت گدای بارگاهست ای صنم

گر منت امیدوارم نیست نقصانی درین

سال و ماه امید درویشان به شاهست ای صنم