غزل شمارهٔ ۵۹۵

تخت شاهی دارد آن ترک ختن

کی کند رغبت به درویشی چو من

جان من چون پر شد از سودای او

بعد ازین جانم نگنجد در بدن

پای او بودی جهان را سجده گاه

گر چنین سروی برستی از چمن

بی رخش روزی نمی بیند دلم

بی لبش کامی نمی یابد دهن

گر نبودی چهره او در نقاب

عذر من روشن شدی بر مرد و زن

جمله او باشم چو بنشینم به فکر

نام او گویم چو آیم در سخن

بی خیال او نبودم در قبا

بی وفای او نباشم در کفن

او به رعنایی چنان بر کرده سر

من به تنهایی چنین در داده تن

در غم اواوحدی فریاد کن

اوحدی را عشق او بنیاد کن