غزل شمارهٔ ۶۲۴

از تو مرا تا به کی بی سر و سامان شدن

در طلب وصل تو زار و پریشان شدن

هر نفسم خون دل ریزی و گویی مگوی

واقعه ای مشکلست دیدن و نادان شدن

من ز تو درمان دل جستم و دشمن شدی

مصلحت من نبود در پی درمان شدن

زلف تو در بند آن هست که شادم کند

گر نزند روی تو رای پشیمان شدن

روی ترا عادتست زلف ترا قاعده

دل بربودن ز من هر دم و پنهان شدن

هر چه تو خواهی بکن زانکه نه کار منست

با چو تو مسکین کشی دست و گریبان شدن

خلق به دیر و به زود راه به پایان برند

رای ترا هیچ نیست راه به پایان شدن

بر دل ویران من طعنه زدن تا به چند

بین که چه گنجی دروست با همه ویران شدن

کار تو پیمان شکن نیست به جز سرکشی

کار دل اوحدی بر سر پیمان شدن