غزل شمارهٔ ۶۳۲
اوحدی مراغهایسر دل گویی ز جان اندیشه کن
در دلش دار از زبان اندیشه کن
لاف کشف و غیب دانی می زنی
از خدای غیب دان اندیشه کن
در زمین از آسمان گویی سخن
ای زمین از آسمان اندیشه کن
یا ز دین آشکارا شرم دار
یا ز دانای نهان اندیشه کن
ای که می خسبی به شبهای چنین
آخر از روز چنان اندیشه کن
تیر فرصت در کمان جهدتست
می رود تیر از کمان اندیشه کن
دل به باد آرزوها بر مده
ناتوانی تا توان اندیشه کن
بهر سود اندر خطرها می روی
سود دیدی از زیان اندیشه کن
گر ندانی رفتن خود را یقین
بنگر و زین رفتگان اندیشه کن
این زمان اندیشه بی کارست و فکر
کار خود را این زمان اندیشه کن
اوحدی زین ورطه آمد بر کنار
ای که غرقی در میان اندیشه کن