غزل شمارهٔ ۶۴۴

ای ز سودای تو در هر گوشه ای آواره من

چاره کارم نه نیکو می کنی بیچاره من

روز مرگم بر سر تابوت خواهد شعله زد

آتش عشقت که در دل دارم از گهواره من

ای که گفتی با جفای یار سیمین بر بساز

چند شاید ساخت ز آهن نیستم یا خاره من

در زبان خاص و عام افتاد رازم چون سخن

ای مسلمانان زبون افتاده ام یک باره من

کاشکی آن روی منظورش نمیدیدم ز دور

تا چو دوران کردمی از گوشه ای نظاره من

خرقه پرهیزم از سودای این دل پاره شد

خود نمی یابم خلاص از دست این دل پاره من

اوحدی را عاشق و میخواره کرد او این چنین

ورنه تاکنون نبودم عاشق و می خواره من