غزل شمارهٔ ۶۶۱

ای دلبر سنگین دل فریاد ز دست تو

دستی که دل من شد بر باد ز دست تو

کی راست شود کارم زین غصه که من دارم

ای کار مرا ویران بنیاد ز دست تو

عقلم چو دهد یاری گوید که درین زاری

آنست که صد نوبت افتاد ز دست تو

دادی ز جفا نوشم تا گشت فراموشم

چیزی که مرا بودی بر یاد ز دست تو

از بند رها می کن مملوک و بها می کن

کین بنده نخواهد شد آزاد ز دست تو

شادی به غمت دادم و اکنون ز غمت شادم

زیرا که نشاید شد دلشاد ز دست تو

چون اوحدی ار راهم باشد به در شاهم

یا دولت او خواهم یا داد ز دست تو