غزل شمارهٔ ۶۹۰

چون همه ملک وجود خانه شاهست و شاه

راه چه جویی به غیر بیش چه پویی به راه

ای که نچیدی گلش در گل خود کن نظر

ای که ندیدی رخش در دل خود کن نگاه

تا تو به خود می روی گر چه نه بد می روی

بی تلفی نیست مال بی کلفی نیست ماه

رنگ دویی رنگ ماست ورنه ز نوری چراست

پیکر چینی سفید هیکل زنگی سیاه

وادی قدسست هین رو بکن از پای کفش

نادی عشقست هان رو بنه از سر کلاه

اوحدی ار کار هست بر در او بار هست

در شو و حجت بگیر بگرو و حاجت بخواه

یار کمین ها کند غارت دینها کند

آنکه چنین ها کند بر تو نگیرد گناه