غزل شمارهٔ ۷۹۶
اوحدی مراغهایبر من نمی نشینی نفسی به دلنوازی
بنشین دمی که خون شد دل من ز چاره سازی
همه سر بر آستان تو نهاده ایم تا خود
تو رخ که بر فروزی و سر که بر فرازی
منت ای کمر چه گوی که بر آن میان لاغر
چه لطیف می نمایی چه شگرف می برازی
غرض تو کشتن ماست و گرنه از چه معنی
رخ خوب می نگاری سر زلف می ترازی
چو رود ز بوسه تو سخنی سخن نگویم
که حدیث تنگ دستان نبود چنان نمازی
جگر من مسلمان بخوری بدان توقع
که شود به کشتن من دل کافر تو غازی
دل من بسوخت زلف تو گمان نبرده بودم
که حدیث ما و زلف تو کشد بدین درازی
من ازین بلا و محنت نه شگفت اگر بنالم
تو بدان جمال و خوبی چه کنی اگر ننازی
مکنید عیب چندین اگرش نگاه کردم
که ازو نمی شکیبممن بیدل نیازی
شدن از پی لطیفان و به خود نگاه کردن
نه نشان عاشقانست و نه رسم عشقبازی
به کجا برم شکایت بکه گویم این حکایت
که تو شمع جمع و آنگه دل اوحدی گدازی