غزل شمارهٔ ۸۰۲

جهد بکن تا که به جایی رسی

درد بکش تا به دوایی رسی

بر سر آن کوچه بسی برگهاست

خیز و برو تا به نوایی رسی

پیرهنی چاک نکردی به عشق

کی ز بر او به قبایی رسی

تا نشوی فارغ و یکتا کجا

از سر آن زلف بتایی رسی

بس که به بوسی تو زمینش ز دور

تا که به بوسیدن پایی رسی

گر تو درآیی ز پی کاروان

زود به آواز درایی رسی

از صف دل دور مشو زانکه تو

هم ز دل خود به صفایی رسی

ای که به مخلوق چنین غره ای

خود چه کنی گربه خدایی رسی

خواجه ترا چون ز غلامان شمرد

گر نگریزی به بهایی رسی

یوسف خود را بتوانی ربود

گر به چنین گرگ ربایی رسی

اوحدیا سایه ز ما برمگیر

گر به چنین ظل همایی رسی