غزل شمارهٔ ۸۳۰

دو بوسه گر ز لب آن نگار بستدمی

مراد خویشتن از روزگار بستدمی

کجاست از لب شیرین یار تریاکی

که داد از آن سر زلف چو مار بستدمی

گر او نه با من بیچاره رستمی کردی

به زورش از کف اسفندیار بستدمی

اگر ز روی چو گل پرده بر گرفتی دوست

به خون لاله خطی از بهار بستدمی

لب چو شکر او گر شکار من گشتی

مراد خاطر ازو آشکار بستدمی

ز لعل اوستدم بوسه ای به طراری

و گر به طیره نرفتی هزار بستدمی

دلش بدادم و گفتم شمار کن بوسه

بجست ورنه منش بی شمار بستدمی

اگر چه شرم همی داشت من به بی شرمی

چه بوسها که از آن شرمسار بستدمی

ز بهر بوسه در آورده بودمش به کنار

اگر چنانکه نکردی کنار بستدمی

بر اوحدی اگر آن بی وفا نکردی زور

مراد این دل مسکین زار بستدمی