غزل شمارهٔ ۸۳۲

ای تن و اندامت از گل خرمنی

عالمی حسنی تو در پیراهنی

دل که بالای تو و روی تو دید

کی فرود آید به سرو و سوسنی

بی دهان همچو چشم سوزنت

شد جهان بر من چو چشم سوزنی

آنکه ببرید از من بیدل ترا

جان شیرین را جدا کرد از تنی

بر دلم داغ جفا تا کی نهی

بار چندین برنتابد گردنی

دوش می گفتی که پیش من بمیر

گر مجال افتد زهی خوش مردنی

اوحدی مسکین به گیتی بی رخت

کی قراری داشتی در مسکنی