غزل شمارهٔ ۸۳۷
اوحدی مراغهایچه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی
که ما ز عشق تو زار و تو عاشق دگرانی
نشسته ام که بجویی مرا خیال نگه کن
مگر به روز بیاییم و گرنه کی تو بخوانی
ز دوری تو چنان گشته ام ضعیف و شکسته
که گر ز دور ببینی مرا تو باز ندانی
تو آفتاب و من آن ذره ام ز پرتو مهرت
که از دریچه درآیم گرم ز کوچه برانی
مرا به عشق تو دشمن چرا معاف ندارد
گناه چیست کسی را محبتست و جوانی
ز راه دور دویدم برت ستیزه رها کن
غریبم آید از آن رخ که بر غریب دوانی
اگر به کوی تو آییم ساعتی به تماشا
سبک مدو به شکایت که می برم به گرانی
بدین صفت که من آویختم به چنبر زلفت
اگر دو هفته بمانم ز چنبرم نرهانی
چو بر سفینه دل نقش صورت تو نبشتم
بسان صورت پاک تو پر شدم ز معانی
به پیش دوست دریغا که قدر خاک ندارد
حدیث من که چو آبی همی رود ز روانی
شکسته شد تنت ای اوحدی ز بار غم او
نگفتمت ز پی او مروکه زود بمانی