غزل شمارهٔ ۸۵۵

رخ و زلفت ای پریرخ سمنست و مشک چینی

به دهان و لب بگویم که نبات و انگبینی

تو اگر در آب روزی نظری کنی بر آن رخ

هوست کجا گذارد که کس دگر ببینی

به زبان خود نگارا خبرم بپرس روزی

که دلت زبون مبادا ز رقیب چون ببینی

چو ز چهره برگشایی تو نقاب عقل گوید

قلمست و نرگس و گل نه دهان و چشم و بینی

ز دلم خیال رویت نرود به هیچ وجهی

که دلم نگین مهرست و تو مهر آن نگینی

چو شد اوحدی دل تو به خیال او پریشان

متحیرم که بی او به چه عذر می نشینی

برو و ز باغ رویش دو سه گل بچین نهفته

که چو باغبان ببیند نهلد که گل بچینی