غزل شمارهٔ ۸۶۸

دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی

جان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی

مرغ جان ما که از بار بدن بودش قفس

باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگوی

ما از آن یوسف به بادی قانعیم ای باد صبح

بوی پیراهن چو آوردی ز اندامش مگوی

ای که میگویی خیال او توان دیدن به خواب

مرد چون شوریده گشت از خواب و آرامش مگوی

آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار

وانکه مست عشق گشت از کفر و اسلامش مگوی

چند گویی پخته ای باید که گردد گرد او

سینه ما سوخته ست از پخته و خامش مگوی

دوش میگفتی ندانستم که خون من که ریخت

آنکه می دانی همانست اوحدی نامش مگوی