غزل شمارهٔ ۸۸۲

زهی حسن ترا گل خاک کویی

نسیم عنبر از زلف تو بویی

رخت بر سوسن و گل طعنه ها زد

که بود این ده زبانی آن دو رویی

نیامد در خم چوگان خوبی

به از سیب زنخدان تو گویی

سر زلفت ز بهر غارت دل

پریشانست هر تاری به سویی

شدی جویای بالای تو گر سرو

توانستی که بگذشتی ز جویی

ز زلفت حلقه ای جستم ندادی

چه سختی می کنی با من به مویی

دل سخت تو چون دید اوحدی گفت

بدین سنگم بباید زد سبویی