بخش ۴ - در مذمت روزگار
اوحدی مراغهایجهان خالیست من در گوشه زانم
مروت قحط شد بی توشه زانم
اگر بودی چنان چون بود ازین پیش
بزرگی کو بدانستی کم از بیش
چرا بایستمی ده نامه گفتن
چو خامان درد دل با خامه گفتن
کی از ده نامه ای نامم برآید
ز هر بیهوده ای کامم بر آید
چو دریا پر گهر دارم ضمیری
ولی گوهر نمیجوید امیری
چون ماه از طبع من خود نور پاشد
نه او را مشتری باید که باشد
سخن را چون خریداری ندیدم
به از ترک سخن کاری ندیدم
خرد دورست ازین بیهوده گفتن
حدیث بوده و نابوده گفتن