بخش ۴۹ - نامهٔ هفتم از زبان عاشق به معشوق

سبک خیز ای نسیم نوبهاری

چو دیدی حال من پنهان چه داری

بدان سر خیل خوبان بر سلامی

بگو کز خیل مشتاقان غلامی

به صد زاری سلامت می رساند

نه یکدم صبح و شامت می رساند

زمین بوسیده می گوید به زاری

که چون خاک زمین گشتم به خواری

بیندیش از فغان سوکواران

بترس از ناله شب زنده داران

نمی بردم گمان از رویت اینها

غریبست از چنان رویی چنینها

ز روی خوب بد نیکو نیاید

ز روی زشت خود نیکو نیاید

مکن در پای هجران پایمالم

ازین بهتر نظر می کن به حالم

تو خوبی ترک باید کرد زشتی

در دوزخ فرو بند ای بهشتی

گرفتار توام غافل چرایی

چنین بد مهر و سنگین دل چرایی

بپالود از غمت خون دل من

دریغ آن محنت بی حاصل من