بخش ۸۲ - در باب توبه

تا تو را شهوت و غضب یارست

هر زمان توبه ایت در کارست

شستن جان و تن ز ظلمت عار

نتوان جز به آب استغفار

توبه صابون جامه جانست

توبه زیت چراغ ایمانست

دست وقتی به توبه دانی برد

که ز اوصاف بد توانی مرد

تا دلت را ز غیر اورنگی ‎ست

پیش راهت ز شرک خرسنگی ‎ست

دست دادی که توبه کردم زود

دست دادی و دل نداد چه سود

توبه کان تن کند نمازی نیست

کار بی دل مکن که بازی نیست

آتش توبه پاک ‎سوز بود

تا که باقیست شب چه روز بود