شمارهٔ ۲۱ - ای مرغک
پروین اعتصامیای مرغک خرد ز اشیانه
پرواز کن و پریدن آموز
تا کی حرکات کودکانه
در باغ و چمن چمیدن آموز
رام تو نمی شود زمانه
رام از چه شدی رمیدن آموز
مندیش که دام هست یا نه
بر مردم چشم دیدن آموز
شو روز بفکر آب و دانه
هنگام شب آرمیدن آموز
از لانه برون مخسب زنهار
این لانه ایمنی که داری
دانی که چسان شدست آباد
کردند هزار استواری
تا گشت چنین بلند بنیاد
دادند به اوستادکاری
دوریش ز دستبرد صیاد
تا عمر تو با خوشی گذاری
وز عهد گذشتگان کنی یاد
یک روز تو هم پدید آری
آسایش کودکان نوزاد
گه دایه شوی گهی پرستار
این خانه پاک پیش از این بود