شمارهٔ ۶۳ - دیدن و نادیدن

شبی بمردمک چشم طعنه زد مژگان

که چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن

همیشه بار جفا بردن و نیاسودن

همیشه رنج طلب کردن و نرنجیدن

ز نیک و زشت و گل و خار و مردم و حیوان

تمام دیدن و از خویش هیچ نادیدن

چو کارگر شده ای مزد سعی و رنج تو چیست

بوقت کار ضروری است کار سنجیدن

ز بزم تیره خود روشنی دریغ مدار

که روشنست ازین بزم رخت برچیدن

جواب داد که آیین کاردانان نیست

بخواب جهل فزودن ز کار کاهیدن

کنایتی است درین رنج روز خسته شدن

اشارتی است درین کار شب نخوابیدن

مرا حدیثی هوی و هوس مکن تعلیم

هنروران نپسندند خود پسندیدن

نگاهبانی ملک تن است پیشه چشم

چنانکه رسم و ره پاست ره نوردیدن

اگر پی هوس و آز خویش میگشتم

کنون نبود مرا دیده جای گردیدن