شمارهٔ ۱۱۱ - کاروان چمن

گفت با صید قفس مرغ چمن

که گل و میوه خوش و تازه رس است

بگشای این قفس و بیرون آی

که نه در باغ و نه در سبزه کس است

گفت با شبرو گیتی چکنم

که سحر دزد و شبانگه عسس است

ای بسا گوشه که میدان بلاست

ای بسا دام که در پیش و پس است

در گلستان جهان یک گل نیست

هر کجا مینگرم خار و خس است

همچو من غافل و سرمست مپر

قفس آخر نه همین یک قفس است

چرخ پست است بلندش مشمار

اینکه دیدیش چو عنقا مگس است

کاروان است گل و لاله بباغ

سبزه اش اسب و صبایش جرس است

ز گرفتاری من عبرت گیر

که سرانجام هوی و هوس است

حاصل هستی بیهوده ما

آه سردی است که نامش نفس است

چشم دید این همه و گوش شنید

آنچه دیدیم و شنیدیم بس است