شمارهٔ ۱۶۰ - نیکی دل

ای دل اول قدم نیکدلان

با بد و نیک جهان ساختن است

صفت پیشروان ره عقل

آز را پشت سر انداختن است

ای که با چرخ همی بازی نرد

بردن اینجا همه را باختن است

اهرمن را بهوس دست مبوس

کاندر اندیشه تیغ آختن است

عجب از گمشدگان نیست عجب

دیو را دیدن و نشناختن است

تو زبون تن خاکی و چو باد

توسن عمر تو در تاختن است

دل ویرانه عمارت کردن

خوشتر از کاخ برافراختن است