شمارهٔ ۱ - از یک قصیده
فلک کینه گرا دوش به آهنگ جفا همه شب پای فرو هشت به کاشانه ما گفتم از بهر چکار آمده ای گفت که جور گفتم از بهر چه تقصیر بود گفت وفا
بیگم (گمان می رود اسمی داشته از قبیل فاطمه و سکینه و بیگم دنبال آن بوده ولی در نسخه های موجود از قلم کاتب افتاده است.) دختر هاتف، متخلص به رَشحه (۱۱۹۸ قمری - ؟) شاعر ایرانی در دوران قاجار بود. پدر بیگم (هاتف اصفهانی)، شوهرش (میرزا علی اکبر، متخلص به «نظیری»)، پسرش (میرزا احمد متخلص به «کشته») و برادرش (سید محمد متخلص به «سحاب») نیز همگی شاعر بودند. مقام شعری بیگم از برادرش «سحاب» بلندتر بود. او از سادات بود و مدح بعضی از دختران و پسران فتحعلی شاه قاجار میگفت. محمودمیرزا در تذکره نقل مجلس مینویسد رشحه شاعری بسیار توانا بود و «با لاله خاتون و مهری هروی و مهستی گنجوی که مهتر و بهتر شعرای نسوان میباشند همسر و برابر است.» و به عقیده نگارنده 《خاتمه شعرای زنان ایران اوست و بعد از او تاکنون کسی که قابل مقایسه و موازنه با او باشد هنوز قدم در عرصه وجود نگذاشته است.》 دیوان شعر بیگم به گفته محمودمیرزا سه هزار بیت شعر داشت که از بهترین و بزرگترین دیوانهای یک زن شاعر ایرانی بود ولی متاسفانه در دست نیست. در تذکره نقل مجلس صدبیت از شعرهای او و ضمیمه دیوان هاتف هفتاد و پنج بیت آمده است. تاریخ دقیق مرگ وی مشخص نیست ولی تا سال ۱۲۳۱ ق رشحه هنوز زنده بود. (منبع : ویکیپدیای فارسی ذیل رشحه) شعرهای کامل رشحه در این مجموعه اینها هستند: غزل - ماهم اگر به قهر شد از لطف بازگشت ... غزل - آمد هزار تیر تو بر جسم چاک چاک ... غزل - جفا و جور تو عمری بدین امید کشیدم ... غزل - چه شود اگر که بری ز دل همه دردهای نهانیم ... رباعی - ای از لب تو به خون رخ لعل خضاب ...
فلک کینه گرا دوش به آهنگ جفا همه شب پای فرو هشت به کاشانه ما گفتم از بهر چکار آمده ای گفت که جور گفتم از بهر چه تقصیر بود گفت وفا