بخش ۹۱ - صفی الدین یزدی علیه الرّحمة

شیخی است عارف و فاضلی است واقف قدوه اهل کمال و زبده ارباب وجد وحال با طغانشه بن مؤید معاصر بوده و سلطان مذکور آن جناب را تعظیم و تکریم بلیغ می فرمود و اما شیخ از بیم قال و قیل جهلای علما طریقه خود را مستور می داشته و در خفا همت بر تربیت مریدان می گماشته و این اشعار از نتایج طبع اوست

مناشعاره

چه دردست این که عشقش نام کردند

وزو آشوب خاص و عام کردند

خراباتیست اندر عشق کانجا

می از خون جگر در جام کردند

به یک ساغر در آن میخانه ما را

چنین سرمست و بی آرام کردند

٭٭٭

نه یکی روز ز وصل تو نشان یافته ام

نه یکی شب ز فراق تو امان یافته ام

به دو جو بر من اگر هر دو جهان گم گردد

چون ترا یافته ام هر دو جهان یافته ام