بخش ۸۷ - کاشفی سبزواری
رضاقلی خان هدایتو هو زبدة الحکماء و قدوة العرفاء مولانا کمال الدین حسین الواعظ فاضلی یگانه و عالمی مشهور زمانه به تحقیق در علوم نجوم و انشاء و فنون عربیه اعلم عهد خود بود به صوتی خوش و آهنگی دلکش خلایق را موعظه و نصیحت می نمود معانی آیات قرآنی و احادیث نبویهؐرا به عبارات لایقه و اشارات رایقه بیان می ساخت در هرات با مولانا جامی ملاقات کرد و مصاهرت جامی را پذیرفت و مولانا فخرالدین علی از او متولد شد غرض او را تصانیف نیکوست منجمله جواهر التفسیر و لب لباب کتاب مثنوی مولوی نیز از اوست و مواهب علیه هم ازکتب وی است در اخلاق نیز تصنیف دارد تفصیل حالات او در تواریخ مفصلا مسطور است مدتها در نیشابور موعظه می کرده و واعظ بوده و این بیت از آن جناب است
چون که خوشی های دهر باقی و پاینده نیست
از خوشی اش خوشدلی هیچ خوشاینده نیست