بخش ۱
هرکه نامخت از گذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار
۱۰۵ شعر از رودکی سمرقندی
هرکه نامخت از گذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار
وز درخت اندر گواهی خواهد اوی تو بدانگاه از درخت اندر بگوی کان تبنگوی اندرو دینار بود آن ستد ز یدر که ناهشیار بود
زشت و نافرهخته و نابخردی آدمی رویی و در باطن بدی
من سخن گویم تو کانایی کنی هر زمانی دست بر دستی زنی
دستگاه او نداند کز چه روی تنبل و کنبوره در دستان اوی