ترجیع بندای سرو بلند قامت دوست وه وه که شمایلت چه نیکوست در پای لطافت تو میراد هر سرو سهی که بر لب جوست نازک بدنی که می نگنجد در زیر قبا چو غنچه در پوست مه پاره به بام اگر برآید که فرق کند
