مثنویات

شمارهٔ ۱ - در پند و اخلاق

ای چشم و چراغ اهل بینش مقصود وجود آفرینش صاحب دل لاینام قلبی مهمان أبیت عند ربی در وصف تو لانبی بعدی خود وصف تو و زبان سعدی

شمارهٔ ۱۰

نمیرد گر بمیرد نیکنامی که در خیلش بود قایم مقامی چو در مجلس چراغی هست اگر شمع بمیرد همچنان روشن بود جمع

شمارهٔ ۱۱

هیچ دانی که چیست دخل حرام یا کدامست خرج نافرجام به گدایی فراهم آوردن پس به شوخی و معصیت خوردن

شمارهٔ ۱۲

نشنیدم که مرغ رفته ز دام باز گردید و سر گفته به کام مرغ وحشی که رفت بر دیوار که تواند گرفت دیگر بار رفتگان را به لطف باز آرند نه به جنگش بتر بیازارند

شمارهٔ ۱۳