شمارهٔ ۳۸
سعدی شیرازیتا چه آید بر من از حمدان من
وز بلای کیر من بر جان من
چند سرگردانی مردم دهد
این کل یک چشم سرگردان من
گه گریبانم بدرد قحبه ای
گاه کنگی بشکند دندان من
درد بی درمانم از حد در گذشت
غافل است از درد بی درمان من
گویی آن گلبرگ خندان آورد
رحمتی بر دیده گریان من
گه ببینم این خود در آن او
دولت این باشد که گردد آن من
روز حسرت می گذارم تا شبی
گنبدش را تر کند باران من
دو عنابی در میان پای او
سهمگن باشد به بادنجان من
روز و شب دستان عشقش می زنم
وان دو دستی فارغ از دستان من
هر چه خواهد هرچه گوید گو بگو
از بدی و نیکویی در شأن من
جز متاع خویشتن نتوان فروخت
این بضاعت بود در انبان من