شمارهٔ ۳۹

ماه منظور آن بت زیبای من

سرو روز افزون مهر افزای من

کاندرین شهر از کمند زلف اوست

بند بر پای جهان پیمای من

هر کسی با ماه رویی سرخوش است

آن من کنگی است هم بالای من

جامه دانی دارد آن سیمین زنخ

کاندران گم می شود کالای من

گر بیفتد باز نتوان یافتن

در جوال وسع او خرمای من

ور به عمری دست در گردن کند

اتفاقا رای او با رای من

دوست می دارم که در کونش برم

نازنین تر عضوی از اعضای من

راضیم با خوی او کز جوی او

کم نخواهد بود استسقای من

این قیامت بین که عارف می کند

تا کجا باشد قیامت جای من