شمارهٔ ۴ - رساله در عقل و عشق

سالک راه خدا پادشه ملک سخن

ای ز الفاظ تو آفاق پر از در یتیم

اختر سعدی و عالم ز فروغ تو منیر

واضع عقلی و گیتی ز نظیر تو عقیم

پیش اشعار تو شعر دگران را چه محل

سحر بی وقع نماید بر اعجاز کلیم

بنده را از تو سؤالی ست به توجیه و سؤال

نکند مردم پاکیزه سیر جز ز کریم

مرد را راه به حق عقل نماید یا عشق

این در بسته تو بگشای که بابی ست عظیم

گرچه این هر دو به یک شخص نیایند فرود

در دماغ و دل بیدار تو بینند مقیم

عقل را فوق تر از عشق توان گفت بگو

چون تو را روز و شب این هر دو حریفند و ندیم

پایه و منصب هر یک به کرم باز نمای