خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ورود/ ثبت نام

خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ناهید

مرجع تخصصی فرهنگی هنری برای داستان، شعر و کتاب صوتی فارسی

ناهید بستری برای انتشار، خرید و شنیدن آثار ادبی و صوتی از نویسندگان، شاعران و خالقان مستقل است.

دسترسی سریع

داستان‌ها کتاب‌های صوتی شعرها درباره ما

تماس با ما

آدرس: مشهد، بلوار احمدآباد، عارف 8، پلاک 33 واحد 1

تمام حقوق محفوظ و متعلق به پلتفرم فرهنگی ناهید می باشد.

شاعران/سعدی شیرازی

شمارهٔ ۱ - مجلس اول

سعدی شیرازی

مجالس پنجگانه

الحمدلله الذی خلق الوجود من العدم

فبدت علی صفحاته انوار اسرار القدم

شکر آن خدایی را که او هست آفریده ست از عدم

پس کرد پیدا بر عدم انوار اسرار قدم

ما زال فی آزاله معززا بجلاله

مستغنیا بکماله لا بالعبید و بالخدم

مأوای هر آواره او بیچارگان را چاره او

دلدار هر غمخواره او غفار هر صاحب ندم

بهر العقول ظهوره سحر القلوب حضوره

نور النواظر نوره سهر النفوس بما وسم

درد و غمش مهمان دل نام لطیفش جان دل

دل زان او او زان دل گر عاشقی در نه قدم

والی علی احبابه اصناف لطف احسانه

یا سوء کام بلایه بمراسم الکرم الاعم

درویش او را نام نه گر چاشت باشد شام نه

وندر دلش آرام نه از مهر بر جانش رقم

وافی الحجی عرفانه ما ضل فی فردانه

سبحانه سبحانه ضاق المنی فاق الامم

از هر چه گویم برتری وز هر چه خواهم بهتری

وز آنچه دانم مهتری ای جان جانها لاجرم

نعت النبی المصطفی لما عفی رسم الصفا

تهدی به اوصافنا برشاده سبل الاعم

ای قوت دلها گفت او مهر هدی بر کفت او

ما نام قلبی جفت او فخر عرب نور عجم

صلی علیه الله ما ضایت مصابیح السما

بل زاد خیرا کانما الحی به خیر الامم

عقل آشنای کوی او دل خیربادی سوی او

جانها فدای روی او او محتشم او محترم

در خبر است از آن مقتدای زمره حقیقت و از آن پیشوای لشکر طریقت و از آن نگین خاتم جلال و از آن جوهر عنصر کمال و از آن اطلس پوش والضحی و از آن قصب بند واللیل اذا سجی و از آن طیلسان دار ولسوف یعطیک ربک فترضی آن صاحب خبر و للاخرة خیر لک من الاولی آن مهتری که اگر حرمت برکت قدم او نبودی راه دین از خاک کفر پاک نگشتی الیوم اکملت لکم دینکم آن سروری که اگر هیبت دست او نبودی قبای ماه چاک نگشتی که اقتربت الساعة و انشق القمر

به از این بشنو آدم صفی خلعت صفوت از او یافت ادریس با تدریس رفعت از او گرفت روح پر فتوح در قالب نوح به عزت او درآمد طیلسان صعود بر سر هود او کشید کمر شمشیر خلت بر میان خلیل او بست منشور امارت به نام اسماعیل او نبشت خاتم مملکت در انگشت سلیمان او کرد نعلین قربت در پای موسی او کرد عمامه رفعت بر سر عیسی او نهاد

این مهتر و این بهتر و این سید و این سرور که شمه ای از نعت او شنیدی چنین می فرماید من جاوز اربعین سنة فلم یغلب خیره بشره فلیتجهز الی النار یعنی هر آن کس که در این سرای فتور و متاع غرور که تو او را دنیا می خوانی سال او به چهل برسد و خیر او بر شر او غالب نگردد و طاعت او بر معصیت راجح نیاید او را بگوی که رخت برگیر و راه دوزخ گیر عظیم وعیدی و بزرگ تهدیدی که مر عاصیان امت احمد راست عمر عزیز خود را به حبه ای حرام فروخته و خرمن بر آتش معصیت سوخته و بی قیمت به قیامت آمده دلیل این کلمه را مثالی بگویم و دری ثمین از دریای خاطر بجویم

آن شمع را دیده ای که در لگن برافروخته اند و محبت او در دل اندوخته و طایفه ای به گرد او درآمده و حاضران مجلس با او خوش برآمده هر کس به مراعات او کمر بسته و او بر بالای طشت چون سلطان نشسته که ناگاه صبح صادق بدمد همین طایفه بینی که دم در دمند و به تیغ و کارد گردنش بزنند از ایشان سؤال کنند که ای عجب همه شب طاعت او را داشتید چه شد که امروز فرو گذاشتید همان طایفه گویند که شمع به نزدیک ما چندان عزیز بود که خود را می سوخت و روشنایی جهت ما می افروخت اکنون چون صبح صادق تاج افق بر سر نهاد و شعاع خود به عالم داد شمع را دیگر قیمت نباشد و ما را با او نسبت نه

پس ای عزیز من این سخن را به مجاز مشنو که خواجگی دنیا بر مثال آن شمع برافروخته است و طایفه ای که به گرد او در آمده اند عیال و اطفال و خدم و حشم اویند هر یکی به نوعی در مراعات او می پویند و سخن بر مراد او می گویند که ناگاه صبح صادق اجل بدمد و تندباد قهر مرگ بوزد خواجه را بینی که در قبضه ملک الموت گرفتار گردد و از تخت مراد بر تخته نامرادی افتد چون به گورستانش برند اطفال و عیال و بنده و آزاد به یکبار از وی اعراض کنند از ایشان پرسند که چرا به یکبار روی از خواجه بگردانیدند گویند خواجه را به نزدیک ما چندان عزت بود که شمع صفت خود را در لگن دنیا می سوخت و دانگانه از حلال و حرام می اندوخت عمر نفیس خود را در معرض تلف می انداخت و مال و منال از جهت ما خزینه می ساخت اکنون تندباد خزان احزان بیخ عمرش از زمین زندگانی برکند و دست خواجه از گیر و دار کسب و کار فروماند ما را با او چه نسبت و او را با ما چه مصلحت

آورده اند که در باغی بلبلی بر شاخ درختی آشیانه داشت اتفاقا موری ضعیف در زیر آن درخت وطن ساخته و از بهر چند روزه مقام و مسکنی پرداخته بلبل شب و روز گرد گلستان در پرواز آمده و بربط نغمات دلفریب در ساز آورده مور به جمع نفحات لیل و نهار مشغول گشته و هزاردستان در چمن باغ به آواز خویش غره شده بلبل با گل رمزی می گفت و باد صبا در میان غمزی می کرد چون این مور ضعیف ناز گل و نیاز بلبل مشاهده می کرد به زبان حال می گفت از این قیل و قال چه گشاید کار در وقت دیگر پدید آید

چون فصل بهار برفت و موسم خزان درآمد خار جای گل بگرفت و زاغ در مقام بلبل نزول کرد باد خزان در وزیدن آمد و برگ از درخت ریزیدن گرفت رخساره برگ زرد شد و نفس هوا سرد گشت از کله ابر در می ریخت و از غربیل هوا کافور می بیخت ناگاه بلبل در باغ آمد نه رنگ گل دید و نه بوی سنبل شنید زبانش با هزاردستان لال بماند نه گل که جمال او بیند و نه سبزه که در کمال او نگرد از بی برگی طاقت او طاق شد و از بینوایی از نوا باز ماند فرو مانده با یادش آمد که آخر نه روزی موری در زیر این درخت خانه داشت و دانه جمع می کرد امروز حاجت به در او برم و به سبب قرب دار و حق جوار چیزی طلبم

بلبل گرسنه ده روز پیش مور به دریوزه رفت گفت ای عزیز سخاوت نشان بختیاری است و سرمایه کامکاری من عمر عزیز به غفلت می گذاشتم تو زیرکی می کردی و ذخیره می اندوختی چه شود اگر امروز نصیبی از آن کرامت کنی مور گفت تو شب و روز در قال بودی و من در حال تو لحظه ای به طراوت گل مشغول بودی و دمی به نظاره بهار مغرور نمی دانستی که هر بهاری را خزانی و هر راهی را پایانی باشد

ای عزیزان قصه بلبل بشنوید و صورت حال خود بدان جمله حمل کنید و بدانید که هر حیاتی را مماتی از پی است و هر وصالی را فراقی در عقب صاف حیات بی درد نیست اطلس بقا بی برد فنا نه اگر قدم در راه طاعت می نهید ان الابرار لفی نعیم برخوانید که جزای شماست و اگر رخت در کوی معصیت می کشید و ان الفجار لفی جحیم برخوانید که سزای شماست در بهار دنیا چون بلبل غافل مباشید و در مزرعه دنیا به زراعت اطاعت اجتهاد نمایید که الدنیا مزرعة الاخرة تا چون صرصر خزان موت در رسد چون مور با دانه های عمل صالح به سوراخ گور در آیید کارتان فرموده اند بی کار مباشید تا در آن روزها که شهباز اذا وقعت الواقعة پرواز کند و پر و بال لیس لوقعتها کاذبة باز کند و کوس القارعه بجنباند از تبش آفتاب قیامت مغزها در جوش آید و از هیبت نفخه صور دلها در خروش معذور باشی و پشت دست تحسر به دندان تحیر نبری که چنین روزی در پیش داری و جهد کنی که در این ده روزه مهلت زواده ای حاصل کنی و ذخیره ای بنهی که روز قیامت روزی باشد که خلایق زمین و ملایکه آسمان متحیر و متفکر باشند و انبیا لرزان و اولیا ترسان و مقربان و حاضران مستعان

گر به محشر خطاب قهر کند

انبیا را چه جای معذرت است

پرده از روی لطف گو بردار

کاشقیا را امید مغفرت است

اگر امروز از مزرعه دنیا توشه برداری فردا به بهشت باقی فرود آیی

کسی گوی دولت ز دنیا برد

که با خود نصیبی به عقبی برد

شعر | ناهید