غزل شمارهٔ ۴۴
سعدی شیرازیبوی گل و بانگ مرغ برخاست
هنگام نشاط و روز صحرا ست
فراش خزان ورق بیفشاند
نقاش صبا چمن بیاراست
ما را سر باغ و بوستان نیست
هر جا که تویی تفرج آنجا ست
گویند نظر به روی خوبان
نهی ست نه این نظر که ما راست
در روی تو سر صنع بی چون
چون آب در آبگینه پیدا ست
چشم چپ خویشتن برآرم
تا چشم نبیندت به جز راست
هر آدمیی که مهر مهرت
در وی نگرفت سنگ خارا ست
روزی تر و خشک من بسوزد
آتش که به زیر دیگ سودا ست
نالیدن بی حساب سعدی
گویند خلاف رای دانا ست
از ورطه ما خبر ندارد
آسوده که بر کنار دریا ست