غزل شمارهٔ ۵۴

سرو چمن پیش اعتدال تو پست است

روی تو بازار آفتاب شکسته ست

شمع فلک با هزار مشعل انجم

پیش وجودت چراغ بازنشسته ست

توبه کند مردم از گناه به شعبان

در رمضان نیز چشم های تو مست است

این همه زورآوری و مردی و شیری

مرد ندانم که از کمند تو جسته ست

این یکی از دوستان به تیغ تو کشته ست

وان دگر از عاشقان به تیر تو خسته ست

دیده به دل می برد حکایت مجنون

دیده ندارد که دل به مهر نبسته ست

دست طلب داشتن ز دامن معشوق

پیش کسی گو کش اختیار به دست است

با چو تو روحانیی تعلق خاطر

هر که ندارد دواب نفس پرست است

منکر سعدی که ذوق عشق ندارد

نیشکرش در دهان تلخ کبست است