غزل شمارهٔ ۱۱۳
سعدی شیرازیمرا از آن چه که بیرون شهر صحرایی ست
قرین دوست به هرجا که هست خوش جایی ست
کسی که روی تو دیده ست از او عجب دارم
که باز در همه عمرش سر تماشایی ست
امید وصل مدار و خیال دوست مبند
گرت به خویشتن از ذکر دوست پروایی ست
چو بر ولایت دل دست یافت لشکر عشق
به دست باش که هر بامداد یغمایی ست
به بوی زلف تو با باد عیش ها دارم
اگرچه عیب کنندم که بادپیمایی ست
فراغ صحبت دیوانگان کجا باشد
تو را که هر خم مویی کمند دانایی ست
ز دست عشق تو هرجا که می روم دستی
نهاده بر سر و خاری شکسته در پایی ست
هزار سرو به معنی به قامتت نرسد
وگرچه سرو به صورت بلندبالایی ست
تو را که گفت که حلوا دهم به دست رقیب
به دست خویشتنم زهر ده که حلوایی ست
نه خاص در سر من عشق در جهان آمد
که هر سری که تو بینی رهین سودایی ست
تو را ملامت سعدی حلال کی باشد
که بر کناری و او در میان دریایی ست