غزل شمارهٔ ۱۲۹

خسرو آنست که در صحبت او شیرینی ست

در بهشت است که هم خوابه حورالعینی ست

دولت آنست که امکان فراغت باشد

تکیه بر بالش بی دوست نه بس تمکینی ست

همه عالم صنم چین به حکایت گویند

صنم ماست که در هر خم زلفش چینی ست

روی اگر باز کند حلقه سیمین در گوش

همه گویند که این ماهی و آن پروینی ست

گر منش دوست ندارم همه کس دارد دوست

تا چه ویسی ست که در هر طرفش رامینی ست

سر مویی نظر آخر به کرم با ما کن

ای که در هر بن موییت دل مسکینی ست

جز به دیدار توام دیده نمی باشد باز

گویی از مهر تو با هر که جهانم کینی ست

هر که ماه ختن و سرو روانت گوید

او هنوز از قد و بالای تو صورت بینی ست

بنده خویشتنم خوان که به شاهی برسم

مگسی را که تو پرواز دهی شاهینی ست

نام سعدی همه جا رفت به شاهدبازی

وین نه عیب است که در ملت ما تحسینی ست

کافر و کفر و مسلمان و نماز و من و عشق

هر کسی را که تو بینی به سر خود دینی ست