غزل شمارهٔ ۵۶۰

خبر از عیش ندارد که ندارد یاری

دل نخوانند که صیدش نکند دلداری

جان به دیدار تو یک روز فدا خواهم کرد

تا دگر برنکنم دیده به هر دیداری

یعلم الله که من از دست غمت جان نبرم

تو به از من بتر از من بکشی بسیاری

غم عشق آمد و غم های دگر پاک ببرد

سوزنی باید کز پای برآرد خاری

می حرام است ولیکن تو بدین نرگس مست

نگذاری که ز پیشت برود هشیاری

می روی خرم و خندان و نگه می نکنی

که نگه می کند از هر طرفت غم خواری

خبرت هست که خلقی ز غمت بی خبرند

حال افتاده نداند که نیفتد باری

سرو آزاد به بالای تو می ماند راست

لیکنش با تو میسر نشود رفتاری

می نماید که سر عربده دارد چشمت

مست خوابش نبرد تا نکند آزاری

سعدیا دوست نبینی و به وصلش نرسی

مگر آن وقت که خود را ننهی مقداری