غزل شمارهٔ ۵۸۱
سعدی شیرازیهمی زنم نفس سرد بر امید کسی
که یاد ناورد از من به سال ها نفسی
به چشم رحم به رویم نظر همی نکند
به دست جور و جفا گوشمال داده بسی
دلم ببرد و به جان زینهار می ندهد
کسی به شهر شما این کند به جای کسی
به هر چه در نگرم نقش روی او بینم
که دیده در همه عالم بدین صفت هوسی
به دست عشق چه شیر سیه چه مورچه ای
به دام هجر چه باز سفید چه مگسی
عجب مدار ز من روی زرد و ناله زار
که کوه کاه شود گر برد جفای خسی
بر آستان وصالت نهاده سر سعدی
بر آستین خیالت نبوده دسترسی